دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانجامعه شناسی هنر و ادبیات2538-504616220250719A Study of Edward Albee’s A Delicate Balance in the light of
Erving Gaffman's Theatrical Analogyتحلیل نمایشنامهی توازن ظریف اثر ادوارد اَلبی با تکیه بر نظریهی قیاس تئاتری اِروینگ گافمن72310279810.22059/jsal.2025.375028.666307FAمیناجهانگیریگروه زبان انگلیسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شوشترJournal Article20240422A Study ofEdward Albee’s A Delicate Balance in the light of<br />Erving Gaffman's Theatrical Analogy<br /><br />Abstract<br />Analyzing the social performances in verbal actions and interactions of individuals is one of the recent approaches in the sociological studies (also famously known as micro-level analysis). Such verbal interactions cannot be limited to some manifest features comprehensible by individuals; rather, they include some latent elements which, while may not be directly pointed at in an individual's behavioral actions, certainly play significant role in the analysis of his/her actions. Edward Albee (1928-2016), a well-known American playwright, has made his works a playground, the thorough understanding of which is heavily dependent on reconstructing characters' action-based performance codified in their silence and speech. These action-based performances are studied in the sociological theories of Erving Gaffman. The research method, in this paper, is qualitative with the approach of directed content analysis. The article attempts to apply Gaffman's theatrical performance, impression management, self-representation, before-scene and behind-scene manner, performance evaluation in A Delicate Balance, one of Albee's best-known plays.<br />Key Terms: Erving Gaffman, Edward Albee, drama, A delicate Balance, Theatrical Analogy<br />Key Terms: Erving Gaffman, Edward Albee, drama, A delicate Balance, Theatrical Analogy<br /><br />Key Terms: Erving Gaffman, Edward Albee, drama, A delicate Balance, Theatrical Analogyتحلیل کنش و واکنش افرادیا تحلیل درسطح خُرد، ازجمله رویکردهای نوین درمطالعات علوم اجتماعی است. البته این تعاملات همواره مؤلفه-های آشکار و قابل مشاهده نیستند،بلکه ازجنبههای پنهانی نیزبرخوردارند که هرچندممکن است در تعاملات ظاهری افراد نمایان نشوند، اما در تحلیل رفتاری آنها حائز اهمیت است. ادوارد اَلبی، نمایشنامهنویس آمریکایی نویسنده-ای است که با رویکرد ویژهاش در استفاده از زبانی موجز، نمایشنامههایی خلق کرده که به بازنمایی روابط اجتماعی افراد میپردازند. این بازنمایی نه تنها درکلام، بلکه در حرکات و همچنین سکوت شخصیتها جاسازی شده ویادآورجنبههای پنهان رفتار است که در نظریهی قیاس تئاتری اِروینگ گافمن مورد توجه قرار میگیرد. هدف از این پژوهش نیز بکارگیری نظریهی قیاس تئاتری گافمن در حوزهی ادبیات نمایشی است که بر ساختارهای مکالمه محور، کنش و کشمکش استوار است. از این رو، پژوهش پیش رو به تحلیل و بررسی تعاملات میان شخصیتهادر نمایشنامهی توازن ظریف که به صورت تصادفی از میان آثار ترجمه شدهی ادوارد اَلبی انتخاب شده بر اساس نظریهی قیاس تئاتریگافمن میپردازد. روش بکار رفته در این تحقیق، تحلیل محتوای کیفی با رویکرد جهتدار است. یافته-های تحقیق حاکی از آن است که تعاملات شخصیتهای نمایش توازن ظریف را میتوان برحسب نظریهی قیاس تئاتری اروینگ گافمن و با تأکید بر گزارههایی مانندمدیریت تأثیرگذاری، نمایش خود، رفتار جلو و پشت صحنه و ارزیابی عملکرد تبیین نمود.<br />واژگان کلیدی: قیاس تئاتری، اِروینگ گافمن، ادوارد اَلبی،نمایشنامه، توازن ظریفhttps://jsal.ut.ac.ir/article_102798_53cf034b96689cac95d7a11ec6903f82.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانجامعه شناسی هنر و ادبیات2538-504616220250315And Construction of Femininity: Hegemonic Masculinity: Narrative analysis of Shirzad Hassan's fictive narrativesمردانگی هژمونیک و برساخت زنانگی: تحلیل روایت آثار داستانی شیرزاد حسن255310365310.22059/jsal.2025.377645.666318FAکمالخالق پناهدانشیار گروه جامعه شناسی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایرانسهیلامحمدیکارشناسی ارشد جامعه شناسی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایرانمعصومهپورحجازیکارشناسی مردم شناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، تهران، ایران.Journal Article20230730To study this structure, the feminine and masculine constructs specific to a society and their mutual relationship should be understood, which can be achieved through accounts arising from each society. To this end, in the present study, Lanser’s feminist narratology analysis, as a qualitative analysis method in post-classical narratology, is used to apply Connell’s theory of hegemonic masculinity, as one of the most comprehensive constructionist theories in critical masculinity, to the study of gender structure in Kurdish societies. According to Connell, in every society groups with superior social power define the favorable masculine and feminine qualities. The present study aims to identify the characteristics of hegemonic masculinity in the narrative works of Sherzad Hassan in order to explain the types of femininity this masculinity has constructed and how it forms and maintains its favorable gender discourse in the context where these works have been created. . A reading of the accounts both at as fiction and discourse shows that hegemonic masculinity in the Kurdish society is of the type formed in relation to economic power structures and nationalistic parties with a capitalist approach and is in conflict with both the conflicting intellectual nationalistic masculinity with a socialist approach and the resistant femininity. However, this conflicting masculinity, subordinated to hegemonic masculinity, has compromised with the status quo and, in collusion with the hegemonic masculinity, contributed to the subordination of women. A reading of the accounts at the narrative level indicates that most accounts adopt a conservative attitude toward change in the existing gender structure and only approve of small changes in social structures, revealing the difficulties Kurdish intellectuals face in a conservative, patriarchic society. And although the values they cherish are in conflict with the existing structures, they fail to leave a favorable effect and remain subordinate to it.هدف این مقاله تحلیل روایتشناسی فمینیستی مردانگی و برساخت زنانگی در رمانهای شیرزاد حسن نویسنده کرد است. نظریهی مردانگی هژمونیک کانل به عنوان بنیاد نظری حاکی از ان است که در هر جامعهی خاص، گروههای دارای قدرت اجتماعی برتر، توان آن را مییابند که ویژگیهای مطلوب مردانگی و زنانگی را تعریف کنند. مردانگیِ در قدرت، که مردانگی هژمونیک نامیده میشود، گفتمان جنسیتی را حول مطلوبیتهای مورد نظر خود شکل میدهد. مقاله حاضر در پی شناخت ویژگیهای مردانگی هژمونیک در آثار روایی شیرزاد حسن میباشد تا روشن سازد که در زمینهای که این آثار از آن برخاستهاند، این مردانگی چه انواعی از زنانگی را برساخت کرده و چگونه گفتمان جنسیتی مطلوب خویش را شکل داده و حفظ میکند و همچنین زمینهی روایی چگونه امکان سرکوب یا مقاومت در برابر هژمونی جنسیتی موجود را امکانپذیر میسازد. خوانش روایتها در سطح داستان و گفتمان مؤید این دریافت است که مردانگی هژمونیک در جامعهی کردی آن نوع مردانگی است که در ارتباط با ساختارهای قدرت اقتصادی و احزاب ملیگرا با رویکرد سرمایهدارانه شکل گرفته است. درحالیکه مردانگی معارض، خود تحت انقیاد مردانگی هژمونیک به مصالحه با وضع موجود تن درداده، در انقیاد زنان با مردانگی هژمونیک همداستان میشود. نهایتاً خوانش روایتها در سطوح روایی نشان میدهد که بیشتر روایتها دیدگاهی محافظهکارانه داشته، به تغییرات جزئی در ساختار جنسیتی و اجتماعی قانع شدهاند.https://jsal.ut.ac.ir/article_103653_008c0bf38a2e2eabf7ef2ad03a033e57.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانجامعه شناسی هنر و ادبیات2538-504616220250315Norman Bryson's approach to painting as social practic and cultural signرویکرد نورمن برایسون به نقاشی به مثابه پراتیک اجتماعی و نشانه فرهنگی (مطالعه موردی: ۵ نمونه از نقاشی های علی اکبر صادقی)556810385610.22059/jsal.2025.369540.666290FAشیدانصیریدانشجوی دکترای پژوهش هنر/ دانشگاه هنر اصفهانمرضیهپیراوی ونکدانشیار گروه پژوهش هنر/ دانشکده پژوهش های عالی هنر و کارآفرینی/ دانشگاه هنر اصفهانJournal Article20230730William Norman Bryson is one of the second-generation cultural studies researchers who is concerned with revising the concept of art history. Focusing on the discussion of the image and its analysis, while criticizing the classic sociological and semiotic methodologies in the criticism of the image, he presents painting as a social practice and a cultural sign. In his opinion, if the painting analysis method is revised, the dimensions A wider scope of painting is opened and the nature of painting is clarified as a social practice or a cultural sign, which really makes painting a social formation, and from this point of view, the nature of art history itself is also revised. According to Bryson, the denotation process of painting is a kind of active production, and it appears from the heart of social interactions, and at the same time, it embodies social conflicts, and painting is a cultural being. The main question of the upcoming article is to explain Bryson's point of view on painting as a social practice and a cultural sign. From this point of view, painting is understood as a work intertwined with social formation, which shows some agency on the part of the painter. The action painting has a sign and implication, which, along with its impact on social conditions, plays an active role in the way these conditions are expressed, and even actively enters into the change of cultural approaches. The research method of this article is descriptive-analytical with a critical approach, which while describing Bryson's point of view, presents his critical analysis of classic sociological and semiotic analysis methods to painting as a result, painting as a social practice and cultural sign.ویلیام نورمن برایسون از پژوهشگران مطالعات فرهنگ است که دغدغه بازنگری در مفهوم تاریخ هنر دارد. وی با تمرکز بر بحث تصویر و تحلیل آن ضمن نقد روش شناسی های جامعه شناختی و نشانه شناختی کلاسیک در نقد تصویر، نقاشی را به مثابه پراتیک اجتماعی و نشانه فرهنگی مطرح می کند. در نظر وی اگر روش تحلیل نقاشی مورد بازنگری قرار گیرد ابعاد وسیع تری از نقاشی گشوده می شود و ماهیت نقاشی به مثابه یک پراتیک اجتماعی یا نشانه فرهنگی روشن می گردد که حقیقتاً نقاشی را به جایگاه یک فرماسیون اجتماعی بر میکشد و از این رهگذر در ماهیت خود تاریخ هنر نیز بازنگری می شود. به باور برایسون فرآیند دلالتگری نقاشی نوعی تولید فعال است و از بطن تعاملات اجتماعی نمایان می شود و در عین حال تعارضات اجتماعی را نیز در خود مجسم می کند و نقاشی یک هستی فرهنگی است. پرسش اصلی مقاله پیش رو تبیین نظرگاه برایسون به نقاشی به مثابه پراتیک اجتماعی و نشانه فرهنگی است که با مطالعه موردی 5 نقاشی از علی اکبر صادقی همراه خواهد بود.. روش تحقیق این مقاله توصیفی-تحلیلی با رویکرد انتقادی است که ضمن توصیف نظرگاه برایسون، به ارائه تحلیل انتقادی وی از روش های تحلیل جامعه شناسانه و نشانه شناسانه کلاسیک به نقاشی به عنوان نتیجه به طرح نقاشی به مثابه پراتیک اجتماعی و نشانه فرهنگی می پردازد.https://jsal.ut.ac.ir/article_103856_6375632c52d05a50a350c202968377a2.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانجامعه شناسی هنر و ادبیات2538-504616220250315Critical discourse analysis of home series
(case study of Aghazadeh series).تحلیل گفتمان انتقادی سریالهای خانگی (مطالعه موردی سریال آقازاده).698710385710.22059/jsal.2025.355757.666223FAفردینمحمدیگروه آموزشی علوم اجتماعی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فرهنگیانJournal Article20230221Discourses, through the use of discursive tools (such as the media) and various discourse texts, including television series, represent the diffreren institutions. This study addressess the following key questions cocerning television seies specifically focusing on one of the most popular Iranian series, “Aghazadeh”: How are institutions represented within them? What discourses are presented? What are the relationships between these discourses? And to what social processes do these discourses belong? In response to this questions, Norman Fairclough theory of critical discourse analysis was used as a conceptual framework. Critical discourse analysis approach was used for collecting and analyzing data in research. The research findings indicate that Aghazadeh series portrays a discursive opposition between the two justice-oriented religious discourse and economy-oriented secularism discourse. the central focus of this discursive opposition is the concept of justice itself. The series shows the superiority of justice-oriented religious discourse, by representing it as a more faverable and dominate narrative for establishing justice. To resolve this social conflict, the justice-oriented religious discourse, acting as the dominant discourse, asserts its superiority through the narrative of the “Aghazadeh” series and interpels its audience (parents and youth) towards its ideology. The primary strategy employed by this dominant discourse to interpellate its subjects is the “hope for the future” strategy. Through such texts, the dominant discourse instills hope in the audience that the economic corruption of the elite will be eradicated. By showcasing this prospect, it effectively interpels the subjects into its discourse and emboldens themگفتمانها با بهرهگیری از ابزارهای گفتمانی (مانند رسانهها) و متون گفتمانی مختلف از جمله سریالهای تلویزیونی، به بازنمایی نهادهای اجتماعی میپردازند. دقت به این مهم که در سریالهای تلویزیونی، نهادهای اجتماعی چگونه بازنمایی میشود، چه گفتمانهایی در آن نمود مییابند، روابط بین گفتمانها چگونهاند و این گفتمانها به کدام فرایندهای نهادی و به کدام فرایندهای اجتماعی تعلق دارند، مسألهای است که تحقیق حاضر سعی دارد با بررسی یکی از سریالیهای محبوب ایرانی (سریال آقازاده) به آن پاسخ دهد. در راستای پاسخ به این مسئله از نظریات نورمن فرکلاف بهعنوان چارچوب مفهومی استفاده شد و برای گردآوری و تحلیل دادهها نیز از روش تحلیل گفتمان انتقادی استفاده گردید. نتایج پژوهش نشان میدهد که این مجموعه سریال بیانگر تقابل گفتمانی بین دو گفتمان دنیاگرایی اقتصادمحور و گفتمان دینی عدالتمحور است. محور اصلی این تقابل گفتمانی، عدالت است. این سریال با نشاندادن پیروزی گفتمان دینی عدالتمحور، گفتمان بهتر و برتر در راستای برقراری عدالت را معرفی میکند. برای رفع این نزاع اجتماعی، گفتمان دینی عدالتمحور از طریق متون گفتمانی (سریال آقازاده) برتری گفتمان خود را به اثبات رسانده و سوژهها (والدین و جوانان) را به گفتمان خود فرا میخواند. استراتژی که این گفتمان با استفاده از آن به استیضاح سوژهها میپردازد، استراتژی «امید به آینده» است. در این استراتژی، گفتمان مذکور با استفاده از چنین متونی سوژهها را امیدوار میسازد که فساد اقتصادی آقازادهها ریشهکن خواهد شد و با نشاندادن این امر، سوژهها را به گفتمان خود فرامیخواند و به آنها قوّت قلب میدهد.https://jsal.ut.ac.ir/article_103857_df68e48efd2df9ef359fead974edf8c3.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانجامعه شناسی هنر و ادبیات2538-504616220250315Iranian teenage fans' perception of Korean pop music consumptionدریافت هواداران نوجوان ایرانی از مصرف موسیقی پاپ کره ای8910810385810.22059/jsal.2025.374637.666305FAاعظمراودراددانشگاه تهرانعبدالهبیچرانلودانشیار ارتباطات اجتماعی دانشگاه تهرانمتینعزیزی همدانیکارشناس ارشد مطالعات فرهنگی و رسانه، دانشگاه تهران0000-0002-1166-9672Journal Article20240402In the last two decades, Korean popular music has gained many fans in all parts of the world, relying on the development of social networks.<br />In line with the musical developments in the world in recent years, Iranian teenagers have become familiar with the pop-Korean phenomenon and have joined the consumers and fans of this genre of music.<br />The special style of Korean music, including the use of diverse themes and focused on the teenage audience, exciting and attractive music-videos, the combination of group dance and music, and the holding of special and joint events between fans and idols online and offline, has made various meaning perceptions in the minds of Iranian teenagers on this oriental music. The main purpose of this paper is to study how Iranian teenagers perceive the consumption of Korean pop music known as K-pop. This paper is to answer this question: What do Iranian teenagers who are fans of Korean pop think about the consumption of K-pop music? To answer this question, a semi-structured interview was conducted with 20 active fans of Korean music.<br />Finally, using the theme analysis method, 5 overarching themes and 15 organizing themes were extracted.<br />The findings of this research show Iranian teenagers' perception of Korean music consumption in 5 attitudinal and action dimensions, as well as role modeling of idols' lifestyles, other-oriented perception of other music groups, perception of South Korea's situation (approach to Korean language and the concept of immigration to Korea) and shows a critical reception of fanatical fandom practices.موسیقی عامهپسند کرهای در دو دهۀ اخیر با اتکا بر توسعه شبکههای اجتماعی، هواداران بسیاری در اقصی نقاط جهان پیدا کردهاست. نوجوانان ایرانی نیز همراستا با تحولات موسیقیایی در جهان در سالهای اخیر با پدیده پاپ کرهای آشنا گردیده و به مصرفکنندگان و هواداران این گونۀ موسیقی پیوستهاند. سبک خاص موسیقی کرهای از جمله بهرهگیری از مضامین متنوع و متمرکز بر مخاطب نوجوان، موزیک-ویدئوهای مهیج و جذاب، تلفیق رقص گروهی و موسیقی و برگزاری رویدادهای ویژه و مشترک میان هواداران و آیدولها به صورت برخط و حضوری، موجب دریافتهای متنوعی در اذهان نوجوانان ایرانی از این موسیقی شرقی گردیده است. هدف اصلی این مقاله، مطالعه چگونگی دریافت نوجوانان ایرانی از مصرف موسیقی پاپ کرهای موسوم به کیپاپ است. مقاله پیش رو به دنبال پاسخگویی به این پرسش است: نوجوانان ایرانی هوادار پاپ کرهای از مصرف موسیقی کی پاپ چه دریافتی دارند؟ برای پاسخ به این پرسش با 20 نفر از هواداران فعال موسیقی کره ای مصاحبه نیمهساخت یافته انجام گردید. در نهایت با استفاده از روش تحلیل مضمون، 5 مضمون فراگیر و 15 مضمون سازماندهنده استخراج گردید. یافتههای این پژوهش دریافت نوجوانان ایرانی از مصرف موسیقی کرهای را در 5 بعد نگرشی و کنشی و نیز الگوگیری از سبک زندگی آیدولها، دریافت دیگرانگارانه از سایر گروههای موسیقی، دریافت از وضعیت کره جنوبی (رویکرد به زبان کرهای، انگارۀ مهاجرت به کره) و دریافت انتقادی از شیوههای هواداری متعصبانه دیگر گروههای هواداری نشان میدهد.https://jsal.ut.ac.ir/article_103858_8efc99495fe72931be976866b1f60479.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانجامعه شناسی هنر و ادبیات2538-504616220250315The Other in the Mirror: Discursive Transformations in the Representation of Afghan Immigrants in Iranian Cinema«دیگری» در آینه: تحول گفتمانی بازنمایی مهاجران افغانستانی در سینمای ایران10912210385910.22059/jsal.2025.392852.666378FAحسینمیرزائیاستادیار گروه مطالعات فرهنگی دانشگاه علامه طباطبائیJournal Article20230730This study presents a critical examination of the evolving cinematic representations of Afghan immigrants in Iranian cinema through an interdisciplinary analysis of eight seminal films produced between 1988 and 2018. Employing an innovative methodological framework that combines critical discourse analysis (CDA), cultural semiotics, and visual anthropology, the research maps the dynamic transformations in how Afghan immigrant identities have been constructed, contested, and renegotiated in Iranian film narratives.<br /><br />The investigation reveals three distinct discursive phases in this thirty-year period: The late 1980s-1990s were characterized by narratives of heroic victimization, where Afghan characters were predominantly framed as noble sufferers within the context of Iran-Iraq war narratives. The 2000s witnessed a shift toward discourses of estrangement, marked by the symbolic distancing and "othering" of Afghan identities. Most remarkably, the 2010s saw the emergence of subtle resistance and self-representation, with Afghan characters gradually acquiring narrative agency.<br /><br />The study makes two significant theoretical contributions: First, it introduces the concept of "Internal Diaspora Cinema" to describe the unique position of Afghan immigrants in Iranian cinema as both internal and external Others. Second, it proposes the "Paradoxical Representation Cycle" model, which captures the contradictory dynamics of simultaneous visibility and marginalization in minority representation.<br /><br />Methodologically, this research breaks new ground by synthesizing close textual analysis with ethnographic insights, examining both cinematic texts and their reception contexts. The findings demonstrate that Iranian cinema has served as both a site of cultural hegemony and a platform for counter-discourses, where dominant representations are both reinforced and subverted.<br /><br />These insights carry important implications for cultural policy, suggesting pathways for more equitable media representations that could foster improved intercultural understanding. The study also provides a transferable analytical framework for examining minority representations in other national cinemas facing similar challenges of migration and cultural diversity.این پژوهش با بررسی هشت فیلم شاخص در بازه زمانی 1367 تا 1397، به تحلیل تحول گفتمان بازنمایی مهاجران افغانستانی در سینمای ایران میپردازد. رویکرد پژوهش، ترکیبی از تحلیل گفتمان انتقادی، نشانهشناسی فرهنگی و مردمشناسی تصویری است. هدف اصلی، کشف الگوهای پنهان در بازنمایی مهاجران، سازوکارهای قربانیسازی و مقاومت، و تحولات گفتمان «دیگریسازی» است. یافتهها نشان میدهد که بازنمایی مهاجران در سینمای ایران در چرخهای سیال قرار دارد؛ از گفتمان قربانیسازی حماسی در دهههای 60 و 70، به غریبسازی در دهه 80، و سپس ظهور مقاومت خاموش و خودبازنمایی در دهه 90. این پژوهش با ارائه مفهوم «سینمای دیاسپورای درونی» و نظریه «چرخه بازنمایی متناقض»، الگویی نوآورانه برای تحلیل بازنمایی اقلیتها ارائه میدهد. نتایج نشان میدهد سینما، فضایی برای مقاومت فراهم میکند. این مطالعه با ترکیب روشهای مردمشناختیوسینمایی، به درک عمیقتری از تحولات گفتمانی و سازوکارهای پنهان قدرت در سینمای ایران میپردازد. نتایج پژوهش میتواند به سیاستگذاران فرهنگی در کاهش کلیشههای رسانهای و بهبود روابط بینافرهنگی کمک کند.https://jsal.ut.ac.ir/article_103859_3db3ec72a27d8c7ebcd918e5faca797a.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانجامعه شناسی هنر و ادبیات2538-504616220260316Th Iranian Man and Modern Liquidity: the Study of Iran’s Contemporary Lifeworld in Jashne Deltangiانسان ایرانی و سیالیت مدرن؛ بررسی زیستجهان ایران معاصر در فیلم جشن دلتنگی12313910386110.22059/jsal.2025.366762.666279FAجلالفرزانه دهکردیایران، تهران، دانشگاه امام صادق (ع)، بخش زبان های خارجیJournal Article20231015The Persian movie Jashne Deltangi, Gloomy Celebration in English, is a movie directed by Pourya Azarbayjani depicting Iranian liquid life in recent years. In Jashne Deltangi’s lifeworld, Iranians’ quotidian life changes frequently, as if they are immigrating incessantly within their own social world. These frequent transformations in characters’ daily life can be understood and analyzed according to Zygmunt Bauman’s ideas about liquid modernity. Consequently, for analysing the movie’s lifeworld, Bauman’s ideas about the formation of identities and socio-interpersonal relationships are formulized at first and, then, used for its sociological analysis. Hence cinema is a robust sphere for representing people’s daily life, critical look at the social life of a movie’s characters and their relationships can enhance our understanding of the lifeworld from which the movie is emanated. Accordingly, in this article the Iranians’ experience of daily life under the conditions of liquid modernity it is tried to be interpreted based on the liquid lifeworld of Jashne Deltangi. This interpretation at last shows that Bauman’s ideas about the security/freedom duality and the concept of open time/space in liquid modernity are coherent with Jashne Geltangi’s lifeworld. From this perspective, a critical look is taken on the liquidity of Iranians’ today’s quotidian life.جشن دلتنگی فیلمی به کارگردانی پوریا آذربایجانی است که زندگی سیالِ امروز ایرانیان را که سرشار از تغیّر و تحرّک مداوم است، نمایش میدهد. در زیستجهانِ جشن دلتنگی زندگی روزمرۀ انسانها پیوسته در حال دگرگونی است و از آنها کوچندگانی در ساحت اجتماع میسازد. این دگرگونی و جابهجایی مداوم با اندیشههای زیگمونت بامن دربارۀ سیالیّت عصر حاضر، فهمشدنی و تأویلپذیر است؛ ازاینرو، برای شناخت زیستجهان جشن دلتنگی ابتدا دیدگاههای بامن دربارۀ چگونگی شکلگیری هویتها و روابط بینفردی و اجتماعی در ساحت مدرنیتۀ سیال صورتبندی میشوند و سپس برای تحلیل جامعهشناختی فیلم به کار میروند. ازآنجاکه سینمای اجتماعی، ساحتی قدرتمند برای بازنمایی زندگی روزمره است، نگاه انتقادی به زیست اجتماعی انسانهای یک فیلم و تعاملات میان آنها میتواند به فهم ما از زیستجهانی که فیلم از آن نشئت گرفته است، یاری رساند؛ برایناساس، در این مقاله تلاش میشود با بررسی زیستجهان سیال جشن دلتنگی تجربۀ روزمرۀ ایرانیان از زیستن در شرایط سیال تأویل شود. این تأویل، سرانجام، نشان میدهد که دیدگاههای زیگمونت بامن دربارۀ دوگانۀ امنیت/آزادی و مفهوم زمان/مکانِ گشوده در عصر مدرنیتۀ سیال با زیستجهان جشن دلتنگی همخوانی دارد. ازاینمنظر، به سیالیت زندگی روزمرۀ ایرانیان امروز نیز نگاهی انتقادی انداخته میشود.https://jsal.ut.ac.ir/article_103861_ae6a5f7ba5f51917ce869a7b7ceaad92.pdf