دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران جامعه شناسی هنر و ادبیات 2538-5046 16 2 2025 03 15 Critical discourse analysis of home series (case study of Aghazadeh series). تحلیل گفتمان انتقادی سریال‌های خانگی (مطالعه موردی سریال آقازاده). 69 87 103857 10.22059/jsal.2025.355757.666223 FA فردین محمدی گروه آموزشی علوم اجتماعی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فرهنگیان Journal Article 2023 02 21 Discourses, through the use of discursive tools (such as the media) and various discourse texts, including television series, represent the diffreren institutions. This study addressess the following key questions cocerning television seies specifically focusing on one of the most popular Iranian series, “Aghazadeh”: How are institutions represented within them? What discourses are presented? What are the relationships between these discourses? And to what social processes do these discourses belong? In response to this questions, Norman Fairclough theory of critical discourse analysis was used as a conceptual framework. Critical discourse analysis approach was used for collecting and analyzing data in research. The research findings indicate that Aghazadeh series portrays a discursive opposition between the two justice-oriented religious discourse and economy-oriented secularism discourse. the central focus of this discursive opposition is the concept of justice itself. The series shows the superiority of justice-oriented religious discourse, by representing it as a more faverable and dominate narrative for establishing justice. To resolve this social conflict, the justice-oriented religious discourse, acting as the dominant discourse, asserts its superiority through the narrative of the “Aghazadeh” series and interpels its audience (parents and youth) towards its ideology. The primary strategy employed by this dominant discourse to interpellate its subjects is the “hope for the future” strategy. Through such texts, the dominant discourse instills hope in the audience that the economic corruption of the elite will be eradicated. By showcasing this prospect, it effectively interpels the subjects into its discourse and emboldens them گفتمان‌ها با بهره‌گیری از ابزارهای گفتمانی (مانند رسانه‌ها) و متون گفتمانی مختلف از جمله سریال‌های تلویزیونی، به بازنمایی نهادهای اجتماعی می‌پردازند. دقت به این مهم که در سریال‌های تلویزیونی، نهادهای اجتماعی چگونه بازنمایی می‌شود، چه گفتمان‌هایی در آن نمود می‌یابند، روابط بین گفتمان‌ها چگونه‌اند و این گفتمان‌ها به کدام فرایندهای نهادی و به کدام فرایندهای اجتماعی تعلق دارند، مسأله‌ای است که تحقیق حاضر سعی دارد با بررسی یکی از سریالی‌های محبوب ایرانی (سریال آقازاده) به آن پاسخ دهد. در راستای پاسخ به این مسئله از نظریات نورمن فرکلاف به‌عنوان چارچوب مفهومی استفاده شد و برای گردآوری و تحلیل داده‌ها نیز از روش تحلیل گفتمان انتقادی استفاده گردید. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که این مجموعه سریال بیانگر تقابل گفتمانی بین دو گفتمان دنیاگرایی اقتصادمحور و گفتمان دینی عدالت‌محور است. محور اصلی این تقابل گفتمانی، عدالت است. این سریال با نشان‌دادن پیروزی گفتمان دینی عدالت‌محور، گفتمان بهتر و برتر در راستای برقراری عدالت را معرفی می‌کند. برای رفع این نزاع اجتماعی، گفتمان دینی عدالت‌محور از طریق متون گفتمانی (سریال آقازاده) برتری گفتمان خود را به اثبات رسانده و سوژه‌ها (والدین و جوانان) را به گفتمان خود فرا می‌خواند. استراتژی که این گفتمان با استفاده از آن به استیضاح سوژه‌ها می‌پردازد، استراتژی «امید به آینده» است. در این استراتژی، گفتمان مذکور با استفاده از چنین متونی سوژه‌ها را امیدوار می‌سازد که فساد اقتصادی آقازاده‌ها ریشه‌کن خواهد شد و با نشان‌دادن این امر، سوژه‌ها را به گفتمان خود فرامی‌خواند و به آنها قوّت قلب می‌دهد. https://jsal.ut.ac.ir/article_103857_df68e48efd2df9ef359fead974edf8c3.pdf